De dagen vullen zich vanzelf. Met verantwoordelijkheden, plannen, verplichtingen en alles wat onze aandacht vraagt. En voor je het weet is er weer een maand voorbij.

Steeds vaker verlangde ik naar momenten waarop ik bewust kon stilstaan. Niet om meer te doen, maar juist om te vertragen. Om te reflecteren. Om mezelf af te vragen: hoe gaat het werkelijk met mij? Waar besteed ik mijn tijd aan? En ben ik onderweg naar de bestemming die ik werkelijk verlang?

Journaling werd voor mij een manier om ruimte te maken voor die vragen.

Niet omdat schrijven op zichzelf het doel is, maar omdat het helpt om gedachten zichtbaar te maken. Om patronen te herkennen. Om eerlijk naar jezelf te kijken. En om opnieuw verbinding te maken met wat werkelijk belangrijk is.

Wat begon als een persoonlijke gewoonte groeide langzaam uit tot iets wat ik wilde delen met anderen.

Ik droomde van een plek waar vrouwen samen kunnen vertragen. Waar reflectie niet voelt als iets dat je "ook nog moet doen", maar als een moment van thuiskomen bij jezelf en bij Allah.

Een plek waar we elkaar mogen herinneren aan wat werkelijk telt.

Die plek werd Manzil.

Een rustplaats op de reis naar Hem.

Moge deze plek je hart verzachten, je geloof versterken en je helpen om met meer bewustzijn en intentie verder te gaan.

Samen onderweg naar Hem.